Używanie formuły w tabeli w programie Word 2016 dla komputerów Mac

Uwaga:  Staramy się udostępniać najnowszą zawartość Pomocy w Twoim języku tak szybko, jak to możliwe. Ta strona została przetłumaczona automatycznie i może zawierać błędy gramatyczne lub nieścisłości. Chcemy, aby ta zawartość była dla Ciebie przydatna. Prosimy o powiadomienie nas, czy te informacje były pomocne, u dołu tej strony. Oto angielskojęzyczny artykuł do wglądu.

Za pomocą formuł można wykonywać obliczenia i porównania logiczne w tabeli. Program Word automatycznie aktualizuje wyniki formuł w dokumencie po otwarciu dokumentu. Program Word aktualizuje również wyniki wówczas, gdy użytkownik użyje polecenia Aktualizuj pole.

Uwaga:  Formuły w tabelach są typem kodu pola. Aby uzyskać więcej informacji na temat kodów pól, zobacz Kody pól w programie Word.

W tym artykule

Otwieranie okna dialogowego Formuła

Wstawianie formuły w komórce tabeli

Aktualizowanie wyników formuł

Przykłady: Sumowanie liczb w tabeli przy użyciu argumenty pozycyjne

Dostępne funkcje

Używanie bookmarknames lub komórek w formule

Odwołania RnCn

Odwołania a1

Otwieranie okna dialogowego Formuła

Aby dodać lub zmodyfikować formuły w programie Word, należy otworzyć okno Formuła. W oknie dialogowym Formuła możesz edytować formuły, wybierać formaty liczb, wybierać funkcje do skopiowania do formuły i wklejać zakładki.

Dodawanie i modyfikowanie formuł w oknie dialogowym Formuła.

Procedury przedstawione w tym temacie dotyczą otwierania okna dialogowego Formuła przy użyciu menu Tabela, jednak okno dialogowe Formuła można też otworzyć, klikając pozycję Formuła na kacie Układ.

  1. Umieść kursor w komórce tabeli, w której chcesz utworzyć lub zmodyfikować formułę.

    Gdy umieścisz kursor w komórce tabeli lub zaznaczysz tekst w tabeli, program Word wyświetli karty Projekt tabeli i Układ, które zazwyczaj są ukryte.

  2. Wykonaj jedną z następujących czynności:

    • Jeśli okno programu Word jest szerokie, kliknij kartę Formula wyświetlaną bezpośrednio nad wstążką.

      Gdy okno jest szerokie, formuła jest widoczna na samej karcie Układ, a nie w menu Dane.
    • Jeśli okno programu Word jest wąskie, najpierw kliknij pozycję Dane, aby otworzyć odpowiednie menu, a następnie kliknij przycisk Formuła.

      Na karcie Układ kliknij pozycję Dane, aby wyświetlić menu, a następnie kliknij pozycję Formuła.
    • W menu Tabela kliknij pozycję Formuła.

Wstawianie formuły do komórki tabeli

  1. Wybierz komórkę tabeli, w której ma znajdować się wynik.

    Jeśli komórka nie jest pusta, usuń jej zawartość.

  2. Na karcie Układ kliknij pozycję formuły.

    Możesz też w menu Tabela kliknij Formuła.

  3. Utwórz formułę za pomocą okna dialogowego Formuła.

    Możesz wpisać w polu Formuła, wybrać format liczb z listy Format liczby i wkleić funkcje oraz zakładki za pomocą list Wklej funkcję i Wklej zakładkę.

Aktualizowanie wyników formuły

Program Word oblicza wynik formuły podczas wstawiania jej w dokumencie i otwierania dokumentu zawierającego formułę.

Możesz również skonfigurować program Word do ponownego obliczania wyniku jednej lub kilku określonych formuł.

  1. Wybierz formuły, które chcesz zaktualizować.

    Aby zaznaczyć wiele formuł, przytrzymaj naciśnięty klawisz POLECENIE podczas zaznaczania.

  2. Przytrzymaj naciśnięty klawisz Control i kliknij formułę, a następnie kliknij polecenie Aktualizuj pole.

Przykłady: sumowanie liczb w tabeli za pomocą argumentów pozycyjnych

Argumentów pozycyjnych (LEFT, RIGHT, ABOVE, BELOW) można używać z następującymi funkcjami:

  • AVERAGE

  • COUNT

  • MAX

  • MIN

  • PRODUCT

  • SUM

Rozważmy na przykład następująca procedurę dodawania liczb przy użyciu funkcji SUM i argumentów pozycyjnych.

Ważne:  Aby zapobiec wystąpieniu błędu podczas sumowania w tabeli przy użyciu argumentów pozycyjnych, należy wpisać wartość zero (0) w każdej pustej komórce, która zostanie uwzględniona w obliczeniu.

  1. Wybierz komórkę tabeli, w której ma znajdować się wynik.

  2. Jeśli komórka nie jest pusta, usuń jej zawartość.

  3. Na karcie Układ kliknij pozycję formuły.

    Możesz też w menu Tabela kliknij Formuła.

  4. Zidentyfikuj liczby, które chcesz dodać, a następnie wprowadź odpowiednią formułę z poniższej tabeli.

    Aby dodać liczby...

    Wpisz następującą formułę w polu Formuła

    Powyżej komórki

    =SUM(ABOVE)

    Poniżej komórki

    =SUM(BELOW)

    Powyżej i poniżej komórki

    =SUM(ABOVE;BELOW)

    Po lewej stronie komórki

    =SUM(LEFT)

    Po prawej stronie komórki

    =SUM(RIGHT)

    Po lewej i prawej stronie komórki

    =SUM(LEFT;RIGHT)

    Po lewej stronie i powyżej komórki

    =SUM(LEFT;ABOVE)

    Po prawej stronie i powyżej komórki

    =SUM(RIGHT,ABOVE)

    Po lewej stronie i poniżej komórki

    =SUM(LEFT;BELOW)

    Po prawej stronie i poniżej komórki

    =SUM(RIGHT;BELOW)

  5. Kliknij przycisk OK.

Dostępne funkcje

Uwaga:  Formuły używające argumentów pozycyjnych (na przykład LEFT) nie uwzględniają wartości w wierszach nagłówków.

W formułach tabel można używać funkcji opisanych w poniższej tabeli.

Funkcja

Wynik

Przykład

Zwracana wartość

ABS()

Oblicza wartość bezwzględną liczby w nawiasach.

=ABS(-22)

22

AND()

Ustala, czy wszystkie argumenty w nawiasach mają wartość prawdziwą.

=AND(SUM(LEFT)<10;SUM(ABOVE)>=5)

1, jeśli suma wartości po lewej stronie formuły (w tym samym wierszu) jest mniejsza niż 10 i suma wartości powyżej formuły (w tej samej kolumnie z wyłączeniem komórki nagłówka) jest większa niż lub równa 5; w przeciwnym razie 0.

AVERAGE()

Oblicza średnią elementów podanych w nawiasach.

=AVERAGE(RIGHT)

Średnia wszystkich wartości po prawej stronie komórki formuły (w tym samym wierszu).

COUNT()

Oblicza liczbę elementów podanych w nawiasach.

=COUNT(LEFT)

Liczba wartości po lewej stronie komórki formuły (w tym samym wierszu).

DEFINED()

Ustala, czy argument w nawiasach został zdefiniowany. Zwraca wartość 1, jeśli argument został zdefiniowany i jest obliczany bez błędu; 0, jeśli argument nie został zdefiniowany lub powoduje zwrócenie błędu.

=DEFINED(dochód_brutto)

1, jeśli element dochód_brutto został zdefiniowany i jest obliczany bez błędu; w przeciwnym razie 0.

FALSE

Nie przyjmuje argumentów. Zawsze zwraca wartość 0.

=FALSE

0

IF()

Szacuje pierwszy argument. Zwraca drugi argument, jeśli pierwszy argument ma wartość prawdziwą; zwraca trzeci argument, jeśli pierwszy argument ma wartość fałszywą.

Uwaga:  Wymaga dokładnie trzech argumentów.

=IF(SUM(LEFT)>=10;10;0)

10, jeśli suma wartości po lewej stronie formuły jest równa co najmniej 10; w przeciwnym razie 0.

INT()

Zaokrągla w dół do najbliższej liczby całkowitej wartość w nawiasach.

=INT(5,67)

5

MAX()

Zwraca wartość maksymalną elementów podanych w nawiasach.

=MAX(ABOVE)

Wartość maksymalna elementów w komórkach powyżej formuły (z wyjątkiem wierszy nagłówka).

MIN()

Zwraca wartość minimalną elementów podanych w nawiasach.

=MIN(ABOVE)

Wartość minimalna elementów w komórkach powyżej formuły (z wyjątkiem wierszy nagłówka).

MOD()

Przyjmuje dwa argumenty (muszą to być liczby lub wartości szacowane jako liczby). Zwraca wartość reszty po podzieleniu drugiego argumentu przez pierwszy argument. Jeśli reszta jest równa 0 (zero), zwraca wartość 0,0.

=MOD(4;2)

0,0

NOT()

Przyjmuje jeden argument. Ustala, czy argument ma wartość prawdziwą. Zwraca wartość 0, jeśli argument ma wartość prawdziwą, lub 1, jeśli argument ma wartość fałszywą. Zwykle stosowana w formule IF.

=NOT(1=1)

0

OR()

Przyjmuje dwa argumenty. Zwraca wartość 1, jeśli co najmniej jeden z argumentów ma wartość prawdziwą. Zwraca wartość 0, jeśli oba argumenty mają wartość fałszywą. Zwykle stosowana w formule IF.

=OR(1=1;1=5)

1

PRODUCT()

Oblicza iloczyn elementów podanych w nawiasach.

=PRODUCT(LEFT)

Iloczyn wszystkich wartości w komórkach po lewej stronie formuły.

ROUND()

Przyjmuje dwa argumenty (pierwszy argument musi być liczbą lub wartością szacowaną jako liczba, a drugi argument musi być liczbą całkowitą lub wartością szacowaną jako liczba całkowita). Zaokrągla pierwszy argument do liczby miejsc dziesiętnych określonej przez drugi argument. Jeśli drugi argument jest większy niż zero (0), pierwszy argument jest zaokrąglany w dół do określonej liczby miejsc dziesiętnych. Jeśli drugi argument jest równy zero (0), pierwszy argument jest zaokrąglany w dół do najbliższej liczby całkowitej. Jeśli drugi argument jest ujemny, pierwszy argument jest zaokrąglany w dół do wartości po lewej stronie przecinka dziesiętnego.

=ROUND(123,456; 2)

=ROUND(123,456; 0)

=ROUND(123,456; -2)

123,46

123

100

SIGN()

Przyjmuje jeden argument, który musi być liczbą lub wartością szacowaną jako liczba. Ustala, czy element podany w nawiasach jest większy niż, równy czy mniejszy niż zero (0). Zwraca wartość 1, jeśli element jest większy niż zero, 0, jeśli elementy jest równy zero, lub -1, jeśli element jest mniejszy niż zero.

=SIGN(-11)

-1

SUM()

Oblicza sumę elementów podanych w nawiasach.

=SUM(RIGHT)

Suma wartości w komórkach po prawej stronie formuły.

TRUE()

Przyjmuje jeden argument. Ustala, czy argument ma wartość prawdziwą. Zwraca wartość 1, jeśli argument ma wartość prawdziwą, lub 0, jeśli argument ma wartość fałszywą. Zwykle stosowana w formule IF.

=TRUE(1=0)

0

Używanie nazw zakładek lub odwołań do komórek w formułach

Do komórki oznaczonej zakładką można odwoływać się przy użyciu nazwy zakładki w formule. Na przykład jeśli komórka, która zawiera liczbę lub jest szacowana jako liczba, została oznaczona zakładką o nazwie dochód_brutto, formuła =ROUND(dochód_brutto;0) zaokrągla wartość tej komórki w dół do najbliższej liczby całkowitej.

W formułach można również używać odwołań do kolumn i wierszy. Dostępne są dwa style odwołań: WnKn i A1.

Uwaga:  Komórka zawierająca formułę nie jest uwzględniana w obliczeniach, w których jest używane odwołanie. Jeśli komórka jest częścią odwołania, jest ignorowana.

Odwołania WnKn

Można odwoływać się do wiersza, kolumny lub komórki tabeli w formule przy użyciu konwencji odwołań WnKn. Zgodnie z tą konwencją Wn oznacza wiersz nr n, a Kn oznacza kolumnę nr n. Na przykład W1K2 oznacza komórkę w pierwszym wierszu i drugiej kolumnie.

W poniższej tabeli pokazano przykłady odwołań zgodnych ze stylem WnKn:

Aby odwołać się do...

...użyj tego stylu odwołania

Cała kolumna

Kn

Cały wiersz

Wn

Określona komórka

WnKn

Wiersz zawierający formułę

W

Kolumna zawierająca formułę

K

Wszystkie komórki między dwiema określonymi komórkami

WnKn:WnKn

Komórka w tabeli oznaczonej zakładką

Bookmark_name WnKn

Zakres komórek w tabeli oznaczonej zakładką

Bookmark_name WnKn:WnKn

Odwołania A1

Można odwoływać się do komórki, zestawu komórek lub zakresu komórek przy użyciu konwencji odwołań A1. Zgodnie z tą konwencją litera oznacza kolumnę komórki, a cyfra oznacza wiersz komórki. Pierwsza kolumna w tabeli jest kolumną A; pierwszy wiersz jest wierszem nr 1.

W poniższej tabeli pokazano przykłady odwołań zgodnych ze stylem A1:

Aby odwołać się do...

...użyj tego odwołania

Komórka w pierwszej kolumnie i drugim wierszu

A2

Dwie pierwsze komórki w pierwszym wierszu

A1;B1

Wszystkie komórki w pierwszej kolumnie i dwie pierwsze komórki w drugiej kolumnie

A1:B2

Zobacz też

Kody pól w programie Word

Rozwijaj umiejętności związane z pakietem Office
Poznaj szkolenia
Uzyskuj nowe funkcje w pierwszej kolejności
Dołącz do niejawnych testerów pakietu Office

Czy te informacje były pomocne?

Dziękujemy za opinię!

Dziękujemy za opinię! Wygląda na to, że połączenie Cię z jednym z naszych agentów pomocy technicznej pakietu Office może być pomocne.

×