Omówienie formuł

Formuły są to równania, które wykonują obliczenia na wartościach zawartych w arkuszu. Formuła musi się zaczynać od znaku równości (=). Na przykład poniższa formuła mnoży 2 przez 3, a do wyniku dodaje 5.

=5+2*3

Formuła może również zawierać niektóre lub wszystkie z następujących elementów: funkcje, odwołania, operatory i stałe.

Składniki formuły

Składniki formuły

1. Funkcje: funkcja PI() zwraca wartość liczby pi: 3,142...

2. Odwołania: A2 zwraca wartość w komórce A2.

3. Stałe: wartości liczbowe lub tekstowe wprowadzane bezpośrednio w formule, takie jak liczba 2.

4. Operatory: Operator ^ (karetka) podnosi liczbę do potęgi, a operator * (gwiazdka) mnoży liczbę.

W tym artykule

Używanie stałych w formułach

Używanie operatorów obliczeń w formułach

Używanie w formułach funkcji i funkcji zagnieżdżonych

Używanie odwołań w formułach

Używanie nazw w formułach

Używanie formuł i stałych tablicowych

Używanie stałych w formułach

Stała to wartość, która nie jest obliczana. Na przykład data 9-10-2008, liczba 210 i tekst „Zyski kwartalne" są stałymi. Wyrażenie lub wartość wynikająca z wyrażenia nie jest stałą. Jeżeli zamiast odwołań do komórek używa się wartości stałych (na przykład =30+70+110), to wynik zmieni się jedynie wówczas, gdy użytkownik zmodyfikuje formułę.

Początek strony

Używanie operatorów obliczeń w formułach

Operatory określają typ operacji wykonywanych na elementach formuły. Obliczenia są wykonywane według domyślnej kolejności, którą można zmienić przy użyciu nawiasów.

Typy operatorów

W programie Microsoft Excel są dostępne cztery typy operatorów obliczeń: arytmetyczne, porównania, łączenia tekstów i odwołania.

Operatory arytmetyczne

Aby wykonywać podstawowe działania matematyczne, takie jak dodawanie, odejmowanie lub mnożenie, łączyć liczby albo uzyskiwać wyniki liczbowe, należy użyć następujących operatorów arytmetycznych.

Operator arytmetyczny

Znaczenie

Przykład

+ (znak plus)

Dodawanie

3+3

– (znak minus)

Odejmowanie
Negacja

3–1
–1

* (gwiazdka)

Mnożenie

3*3

/ (kreska ułamkowa)

Dzielenie

3/3

% (znak procenta)

Procent

20%

^ (karetka)

Potęgowanie

3^2

Operatory porównania

Za pomocą poniższych operatorów można porównywać dwie wartości. Gdy dwie wartości są porównywane za pomocą tych operatorów,

Operator porównania

Znaczenie

Przykład

= (znak równości)

Równe

A1=B1

> (znak większości)

Większe niż

A1>B1

< (znak mniejszości)

Mniejsze niż

A1<B1

>= (znak „większy lub równy”)

Większe lub równe

A1>=B1

<= (znak „mniejszy lub równy”)

Mniejsze lub równe

A1<=B1

<> (znak nierówności)

Różne

A1<>B1

wynik jest wartością logiczną — albo PRAWDA, albo FAŁSZ.

Operator łączenia tekstów

Operator & (handlowe i) służy do łączenia jednego lub kilku ciągów tekstowych w celu utworzenia pojedynczego fragmentu tekstu.

Operator tekstowy

Znaczenie

Przykład

& (znak handlowego „i”)

Łączy dwie wartości w celu utworzenia jednej ciągłej wartości tekstowej

"Północ"&"ny"

Operatory odwołania

Zakresy komórek do obliczeń można połączyć za pomocą następujących operatorów.

Operator odwołania

Znaczenie

Przykład

: (dwukropek)

Operator zakresu, tworzący jedno odwołanie do wszystkich komórek położonych między dwoma odwołaniami, łącznie z tymi odwołaniami

B5:B15

; (średnik)

Operator połączenia łączący wiele odwołań w jedno

SUMA(B5:B15;D5:D15)

(spacja)

Operator przecięcia, który tworzy odwołanie do komórek wspólnych dla dwóch odwołań

B7:D7 C6:C8

Kolejność, w jakiej program Microsoft Excel wykonuje operacje w formułach

Kolejność wykonywania obliczeń może mieć wpływ na wartość zwracaną przez formułę, dlatego ważne jest zrozumienie, w jaki sposób jest określana kolejność i jak można ją zmienić, aby otrzymać żądane wyniki.

Kolejność obliczeń

Formuły obliczają wartości w określonej kolejności. Formuła w programie Microsoft Excel zawsze rozpoczyna się od znaku równości (=). Znak równości instruuje program Microsoft Excel, że następne znaki stanowią formułę. Za znakiem równości następują elementy, które będą obliczane (argumenty), oddzielone operatorami obliczeń. Program Microsoft Excel oblicza formułę od lewej do prawej strony, zgodnie z konkretną kolejnością operatorów w formule.

Priorytety operatorów

Jeśli w jednej formule połączyć wiele operatorów, program Microsoft Excel wykona operacje w kolejności przedstawionej w poniższej tabeli. Jeśli formuła zawiera operatory o tym samym pierwszeństwie — na przykład gdy formuła zawiera zarówno operator mnożenia, jak i dzielenia — program Microsoft Excel będzie obliczać operatory od lewej do prawej strony.

Operator

Opis

: (dwukropek)

(pojedyncza spacja)

; (średnik)

Operatory odwołania

Negacja (np. –1)

%

Procent

^

Potęgowanie

* i /

Mnożenie i dzielenie

+ i –

Dodawanie i odejmowanie

&

Łączenie dwóch ciągów tekstowych

=
< >
<=
>=
<>

Porównanie

Korzystanie z nawiasów

Aby zmienić kolejność obliczania, część formuły, która ma być obliczona w pierwszej kolejności, należy ująć w nawiasy. Na przykład następująca formuła daje w wyniku 11, ponieważ program Microsoft Excel wykonuje mnożenie przed dodawaniem. Formuła mnoży liczby 2 i 3, a następnie dodaje do wyniku liczbę 5.

=5+2*3

Jeśli zostanie użyty nawias w celu zmiany składni, program Microsoft Excel wykona dodawanie liczb 5 i 2, a następnie pomnoży wynik przez 3, co da wynik 21.

=(5+2)*3

W poniższym przykładzie nawiasy otaczające pierwszą część formuły wymuszają, aby program Microsoft Excel najpierw obliczył wyrażenie B4+25, a następnie podzielił wynik przez sumę wartości w komórkach D5, E5 i F5.

=(B4+25)/SUMA(D5:F5)

Początek strony

Używanie w formułach funkcji i funkcji zagnieżdżonych

Funkcje to wstępnie zdefiniowane formuły wykonujące obliczenia z wykorzystaniem określonych wartości, zwanych argumentami, w określonej kolejności, czyli strukturze. Funkcje mogą służyć do wykonywania prostych lub złożonych obliczeń.

Składnia funkcji

Poniższy przykład, w którym użyto funkcji ZAOKR do zaokrąglenia liczby w komórce A10, ilustruje składnię funkcji.

Struktura funkcji

Struktura funkcji

1. Struktura. Struktura funkcji rozpoczyna się znakiem równości (=), po którym następuje nazwa funkcji, nawias otwierający, argumenty funkcji oddzielone przecinkami i nawias zamykający.

2. Nazwa funkcji. Aby wyświetlić listę dostępnych funkcji, kliknij komórkę i naciśnij klawisze SHIFT+F3.

3. Argumenty. Argumentami mogą być liczby, tekst, wartości logiczne, takie jak PRAWDA lub FAŁSZ, tablice, wartości błędów, takie jak #N/D!, lub odwołania do komórek. Każdy argument musi mieć wartość prawidłowego typu. Argumentami mogą także być stałe, formuły lub inne funkcje.

4. Etykietka argumentu. Etykietka ze składnią i argumentami pojawia się podczas wprowadzania funkcji, na przykład po wpisaniu funkcji =ROUND(. Etykietki są wyświetlane tylko w przypadku funkcji wbudowanych.

Wprowadzanie funkcji

Podczas tworzenia formuły zawierającej funkcję jest wyświetlane okno dialogowe Wstawianie funkcji, ułatwiające wprowadzanie funkcji arkusza. Gdy do formuły jest wprowadzana funkcja, w oknie dialogowym Wstawianie funkcji jest wyświetlana nazwa funkcji i każdy z jej argumentów, opis funkcji i argumentów, bieżący wynik funkcji i bieżący wynik całej formuły.

Funkcja Autouzupełnianie upraszcza tworzenie i edytowanie formuł, a także pozwala ograniczyć do minimum występujące przy tym błędy pisowni i składni. Po wpisaniu znaku równości (=) i pierwszych liter lub wyzwalacza wyświetlania program Microsoft Office Excel wyświetli pod komórką dynamiczną listę rozwijaną zawierającą prawidłowe funkcje, argumenty i nazwy odpowiadające wpisanym literom lub wyzwalaczowi. Można wstawić element z listy rozwijanej do formuły.

Zagnieżdżanie funkcji

W niektórych przypadkach może zajść potrzeba użycia funkcji jako jednego z argumentów innej funkcji. Na przykład następująca formuła wykorzystuje funkcję zagnieżdżoną ŚREDNIA i porównuje wynik z wartością 50.

Funkcje zagnieżdżone

1. Funkcje ŚREDNIA i SUMA są zagnieżdżone w funkcji JEŻELI.

Prawidłowość zwracanych wartości      Jeśli jako argument zostaje użyta funkcja zagnieżdżona, musi ona zwracać wartość tego samego typu, co typ wykorzystywany przez ten argument. Na przykład, jeśli argument zwraca wartość PRAWDA lub FAŁSZ, to zagnieżdżona funkcja musi zwrócić wartość PRAWDA lub FAŁSZ. Jeśli tak się nie dzieje, program Microsoft Excel wyświetla wartość błędu #ARG!.

Ograniczenia poziomu zagnieżdżania      Formuła może zawierać nie więcej niż siedem poziomów funkcji zagnieżdżonych. Gdy Funkcja B jest użyta jako argument w Funkcji A, Funkcja B jest funkcją drugiego poziomu. Na przykład funkcje ŚREDNIA i SUMA są funkcjami drugiego poziomu, ponieważ stanowią one argumenty funkcji IF. Funkcja zagnieżdżona w funkcji ŚREDNIA byłaby funkcją trzeciego poziomu itd.

Początek strony

Używanie odwołań w formułach

Odwołanie identyfikuje komórkę lub zakres komórek w arkuszu i instruuje program Microsoft Excel, gdzie ma szukać wartości lub danych, które mają zostać użyte w formule. Korzystając z odwołań, można używać w jednej formule danych znajdujących się w różnych częściach arkusza lub używać wartości z jednej komórki w wielu formułach. Można też odwoływać się do komórek w innych arkuszach tego samego skoroszytu i do innych skoroszytów. Odwołania do komórek w innych skoroszytach są określane jako łącza lub odwołania zewnętrzne.

Styl odwołań A1

Domyślny styl odwołania     Program Excel używa domyślnie stylu odwołania A1, w którym odwołania do kolumn wyraża się za pomocą liter (od A do XFD — razem 16 384 kolumny), a do wierszy za pomocą liczb (od 1 do 1 048 576). Te litery i liczby są określane jako nagłówki wierszy i kolumn. Aby odwołać się do komórki, należy wprowadzić literę kolumny, po której następuje numer wiersza. Na przykład odwołanie B2 oznacza komórkę na przecięciu kolumny B i wiersza 2.

Aby odwołać się do

Symbol

Komórki w kolumnie A i w wierszu 10

A10

Zakresu komórek w kolumnie A i w wierszach od 10 do 20

A10:A20

Zakresu komórek w wierszu 15 i w kolumnach od B do E

B15:E15

Wszystkich komórek w wierszu 5

5:5

Wszystkich komórek w wierszach od 5 do 10

5:10

Wszystkich komórek w kolumnie H

H:H

Wszystkich komórek w kolumnach od H do J

H:J

Zakresu komórek w kolumnach od A do E i w wierszach od 10 do 20

A10:E20

Odwołanie do innego skoroszytu     W następującym przykładzie funkcja arkusza ŚREDNIA została użyta do obliczenia wartości średniej dla zakresu B1:B10 w arkuszu o nazwie Marketing w tym samym skoroszycie.

Przykład odwołania do arkusza

Odwołanie do zakresu komórek z innego arkusza tego samego skoroszytu

1. Odwołanie do arkusza o nazwie Marketing

2. Odwołanie do zakresu komórek od B1 do B10 włącznie

3. Oddzielenie odwołania do arkusza od odwołania do zakresu komórek

Różnice między odwołaniami względnymi, bezwzględnymi i mieszanymi

Odwołania względne     Odwołanie względne do komórki w formule, takie jak A1, ma za podstawę względne pozycje komórki zawierającej formułę i komórki, do której następuje odwołanie. Gdy zmienia się pozycja komórki zawierającej formułę, zmienia się też odwołanie. Gdy formuła jest kopiowana w wierszach lub kolumnach, odwołanie jest automatycznie dopasowywane. Domyślnie nowe formuły używają odwołań względnych. Na przykład odwołanie względne po skopiowaniu z komórki B2 do komórki B3 automatycznie zmieni się z =A1 na =A2.

Kopiowana formuła z odwołaniem względnym

Kopiowana formuła z odwołaniem względnym

Odwołania bezwzględne     Odwołanie bezwzględne w formule, takie jak $A$1, zawsze odwołuje się do komórki w określonej lokalizacji. Gdy zmienia się pozycja komórki zawierającej formułę, odwołanie bezwzględne pozostaje niezmienione. Gdy formuła jest kopiowana w wierszach lub kolumnach, odwołanie bezwzględne nie jest dopasowywane. Domyślnie nowe formuły używają odwołań względnych, aby więc stały się one odwołaniami bezwzględnymi, trzeba je odpowiednio zmienić. Jeśli na przykład odwołanie bezwzględne zostanie skopiowane z komórki B2 do komórki B3, obie komórki będą zawierały to samo odwołanie =$A$1.

Kopiowana formuła z odwołaniem bezwzględnym

Kopiowana formuła z odwołaniem bezwzględnym

Odwołania mieszane     Odwołanie mieszane ma albo bezwzględne odwołanie do kolumny i względne do wiersza, albo bezwzględne do wiersza i względne do kolumny. Bezwzględne odwołanie do kolumny przybiera postać $A1, $B1 i tak dalej. Bezwzględne odwołanie do wiersza przybiera postać A$1, B$1 i tak dalej. Gdy zmieni się pozycja komórki zawierającej formułę, zmieni się odwołanie względne, odwołanie bezwzględne zaś nie zmieni się. Gdy formuła zostanie skopiowana w wierszach lub w kolumnach, odwołanie względne zostanie automatycznie dopasowane, odwołanie bezwzględne zaś nie zostanie dopasowane. Na przykład po skopiowaniu odwołania mieszanego z komórki A2 do komórki B3 nastąpi dopasowanie odwołania z =A$1 na =B$1.

Kopiowana formuła z adresem mieszanym

Kopiowana formuła z adresem mieszanym

Styl odwołania 3-W

Wygodne odwoływanie się do wielu arkuszy    Aby analizować dane w tej samej komórce lub zakresie komórek w wielu arkuszach w tym samym skoroszycie, należy użyć odwołania 3-W. Odwołanie 3-W zawiera odwołanie do komórki lub zakresu poprzedzone zakresem nazw arkuszy. Program Microsoft Excel użyje wszystkich arkuszy przechowywanych między początkową a końcową nazwą odwołania. Na przykład formuła =SUMA(Arkusz2:Arkusz13!B5) dodaje wszystkie wartości zawarte w komórce B5 we wszystkich arkuszach między Arkuszem 2 a Arkuszem 13, z tymi dwoma arkuszami włącznie.

  • Odwołań 3-W można użyć w celu odwoływania się do komórek w innych arkuszach, do definiowania nazw, a także do tworzenia formuł za pomocą następujących funkcji: SUMA, ŚREDNIA, ŚREDNIA.A, ILE.LICZB, ILE.NIEPUSTYCH, MAX, MAX.A, MIN, MIN.A, ILOCZYN, ODCH.STANDARDOWE, ODCH.STANDARDOWE.A, ODCH.STANDARD.POPUL, ODCH.STANDARD.POPUL.A, WARIANCJA, WARIANCJA.A, WARIANCJA.POPUL oraz WARIANCJA.POPUL.A.

  • Odwołania 3-W nie mogą być używane w formułach tablicowych.

  • Z odwołaniami 3-W nie może być używany operator przecięcia (spacja). Nie można też używać ich w formułach, w których zastosowano przecięcie pośrednie.

Co się stanie po przeniesieniu, skopiowaniu, wstawieniu lub usunięciu arkusza     W poniższych przykładach wyjaśniono, co się dzieje w przypadku przenoszenia, kopiowania, wstawiania lub usuwania arkuszy objętych odwołaniem 3-W. W przykładach jest używana formuła =SUMA(Arkusz2:Arkusz6!A2:A5) w celu zsumowania komórek od A2 do A5 w arkuszach od 2 do 6.

  • Wstawianie lub kopiowanie      Jeśli w skoroszycie między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 (punkty końcowe w tym przykładzie) są wstawiane lub kopiowane arkusze, program Microsoft Excel obejmuje obliczeniami wszystkie wartości ze znajdujących się w dodanych arkuszach komórek od A2 do A5.

  • Usuwanie      Jeśli w skoroszycie między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 zostaną usunięte arkusze, program Microsoft Excel usunie ich wartości z obliczeń.

  • Przenoszenie      Jeśli arkusze znajdujące się między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 zostaną przeniesione do lokalizacji poza objętym odwołaniem zakresem arkuszy, program Microsoft Excel usunie z obliczeń wartości pochodzące z tych arkuszy.

  • Przenoszenie punktu końcowego      Jeśli arkusze Arkusz2 lub Arkusz6 zostaną przeniesione do innej lokalizacji w tym samym skoroszycie, program Microsoft Excel koryguje obliczenia stosownie do nowego zawartego między nimi zakresu arkuszy.

  • Usuwanie punktu końcowego      Jeśli arkusze Arkusz2 lub Arkusz6 zostaną usunięte, program Microsoft Excel koryguje obliczenia stosownie do zawartego między nimi zakresu arkuszy.

Styl odwołania W1K1

Można również używać stylu odwołania, w którym zarówno wiersze, jak i kolumny w arkuszu są numerowane. Styl odwołania W1K1 jest przydatny do obliczania pozycji w wierszach i w kolumnach w makrach. W stylu W1K1 program Microsoft Excel wskazuje lokalizację komórki za pomocą litery „W”, po której następuje numer wiersza oraz litery „K”, po której następuje numer kolumny.

Odwołanie

Znaczenie

W[-2]K

Jest to odwołanie względne do komórki dwa wiersze wyżej w tej samej kolumnie

W[2]K[2]

Odwołanie względne do komórki dwa wiersze niżej i dwie kolumny w prawo

W2K2

Odwołanie bezwzględne do komórki w drugim wierszu i drugiej kolumnie

W[-1]

Odwołanie względne do całego wiersza powyżej aktywnej komórki

R

Odwołanie bezwzględne do bieżącego wiersza

Podczas rejestrowania makra program Microsoft Excel rejestruje niektóre polecenia za pomocą stylu odwołań W1K1. Na przykład, gdy rejestrowane jest polecenie takie jak kliknięcie przycisku Autosumowanie w celu wstawienia formuły sumującej zakres komórek, program Microsoft Excel zarejestruje formułę w stylu odwołań W1K1, a nie w stylu odwołań A1.

Aby włączyć lub wyłączyć styl odwołania W1K1, należy zaznaczyć lub wyczyścić pole wyboru Styl odwołania W1K1 w obszarze Praca z formułami w kategorii Formuły w oknie dialogowym Ustawienia programu Excel wyświetlanym po kliknięciu przycisku Microsoft Office Obraz przycisku pakietu Office .

Początek strony

Używanie nazw w formułach

Komórki, zakresy komórek, formuły, wartości typu stała lub tabele programu Excel można reprezentować przy użyciu zdefiniowanych nazw. Nazwa to skrócony opis, wyjaśniający, jakie przeznaczenie ma odwołanie do komórki, stała, formuła lub tabela, które na pierwszy rzut oka może być trudne do zrozumienia. Poniżej przedstawiono typowe przykłady nazw poprawiających przejrzystość i ułatwiających zrozumienie.

Typ przykładu

Przykład bez nazwy

Przykład z nazwą

Odwołanie

SUMA(C20:C30)

=SUMA(SprzedażWPierwszymKwartale)

Stała

=ILOCZYN(A5;8,3)

=ILOCZYN(Cena;PodatekWASales)

Formuła

=SUMA(WYSZUKAJ.PIONOWO(A1;B1:F20;5;FAŁSZ); —G5)

=SUMA(Stan_Zapasów;—Wartość_Zamówienia)

Tabela

C4:G36

=NajlepszaSprzedaż06

Typy nazw

Istnieje kilka typów nazw, które można tworzyć i których można używać.

Zdefiniowana nazwa     Nazwa reprezentująca komórkę, zakres komórek, formułę lub wartość stałą. Można utworzyć własną zdefiniowaną nazwę, a niekiedy zdefiniowana nazwa jest tworzona w programie Excel automatycznie, na przykład po ustawieniu obszaru wydruku.

Nazwa tabeli     Nazwa tabeli programu Excel, która jest kolekcją danych dotyczących określonego tematu zorganizowanych w rekordy (wiersze) i pola (kolumny). Domyślna nazwa tabeli w programie Excel to „Tabela1”, „Tabela2” i tak dalej dla każdej wstawionej tabeli programu Excel, ale można zmienić tę nazwę, aby nadać jej więcej znaczenia. Aby uzyskać więcej informacji o tabelach programu Excel, zobacz Używanie odwołań strukturalnych w tabelach programu Excel.

Tworzenie i wprowadzanie nazw

Sposoby tworzenia nazwy:

  • Pole nazwy na pasku formuły     To najlepszy sposób utworzenia nazwy dla zaznaczonego zakresu na poziomie skoroszytu.

  • Tworzenie nazwy z zaznaczenia    Można w wygodny sposób tworzyć nazwy z istniejących etykiet wierszy i kolumn, zaznaczając komórki w arkuszu.

  • Okno dialogowe Nowa nazwa     Ten sposób tworzenia nazw daje największą elastyczność, umożliwiając określanie zakresu na poziomie arkusza lokalnego lub tworzenie komentarza do nazwy.

Uwaga : Domyślnie w nazwach stosowane są bezwzględne odwołania do komórek.

Sposoby wprowadzania nazw:

  • Wpisywanie    Można na przykład wpisać nazwę jako argument w formule.

  • Używanie funkcji autouzupełniania formuł     Można użyć listy rozwijanej funkcji autouzupełniania formuł, która zawiera utworzony automatycznie spis prawidłowych nazw.

  • Wybieranie nazwy z polecenia Użyj w formule    Można wybrać zdefiniowaną nazwę z listy dostępnej z poziomu polecenia Użyj w formule w grupie Nazwy zdefiniowane na karcie Formuła.

Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Używanie nazw do wyjaśniania formuł.

Początek strony

Używanie formuł i stałych tablicowych

Formuła tablicowa może wykonać wiele obliczeń, a następnie zwrócić albo jeden wynik, albo wiele wyników. Formuły tablicowe działają na dwóch lub większej liczbie zbiorów wartości, określanych jako argumenty tablicowe. Każdy argument tablicowy musi mieć taką samą liczbę wierszy i kolumn. Formuły tablicowe można tworzyć podobnie jak inne formuły, ale należy przy tym nacisnąć klawisze CTRL+SHIFT+ENTER, aby wprowadzić formułę. Niektóre z wbudowanych funkcji są formułami tablicowymi i trzeba je wprowadzać jako tablice, aby uzyskać poprawne wyniki.

Zamiast odwołań można użyć stałych tablicowych, aby nie wprowadzać każdej wartości stałej w oddzielnej komórce w arkuszu.

Obliczanie poszczególnych wyników i wielu wyników przy użyciu formuły tablicowej

Gdy zostanie wprowadzona formuła tablicowa, program Microsoft Excel automatycznie wstawi formułę między nawiasami klamrowymi { }.

Aby obliczyć jeden wynik      Ten typ formuły tablicowej może uprościć model arkusza, zamieniając wiele różnych formuł na jedną formułę tablicową.

Na przykład poniższa formuła oblicza wartość łączną tablicy cen akcji i udziałów, bez używania wierszy komórek w celu obliczenia i wyświetlenia poszczególnych wartości każdej akcji.

Formuła tablicowa dająca pojedynczy wynik

Formuła tablicowa dająca pojedynczy wynik

Po wprowadzeniu formuły ={SUMA(B2:D2*B3:D3)} jako formuły tablicowej pomnożone zostaną Udział i Cena każdej akcji, a następnie zostaną dodane do siebie wyniki tych obliczeń.

Aby obliczyć wiele wyników      Niektóre funkcje arkusza zwracają tablice wartości albo wymagają tablicy wartości jako argumentu. Aby obliczyć wiele wyników za pomocą formuły tablicowej, trzeba wprowadzić tablicę w zakresie komórek, który ma tę samą liczbę wierszy i kolumn, co argumenty tablicowe.

Na przykład, mając serię trzech wyników sprzedaży (kolumna B) dla serii trzech miesięcy (kolumna A), funkcja REGLINW określa wartości trendu prostoliniowego wyników sprzedaży. Aby wyświetlone zostały wszystkie wyniki formuły, formuła jest wprowadzana w trzech komórkach w kolumnie C (C1:C3).

Formuła tablicowa dająca wiele wyników

Formuła tablicowa dająca wiele wyników

Po wprowadzeniu formuły =REGLINW(B1:B3;A1:A3) jako formuły tablicowej daje ona w wyniku trzy oddzielne rezultaty (22196, 17079, i 11962) na podstawie trzech wyników sprzedaży i trzech miesięcy.

Korzystanie ze stałych tablicowych

W zwykłej formule można wprowadzić odwołanie do komórki zawierającej wartość albo samą wartość, określaną również jako stała. Podobnie w formule tablicowej można wprowadzić odwołanie do tablicy albo wprowadzić tablicę wartości zawartych w komórkach, zwaną również stałą tablicową. Formuły tablicowe akceptują stałe tak samo jak formuły nietablicowe, ale użytkownik musi wprowadzić stałe tablicowe w określonym formacie.

Stałe tablicowe mogą zawierać liczby, tekst, wartości logiczne takie jak PRAWDA albo FAŁSZ, albo wartości błędu, takie jak #N/D!. W tej samej stałej tablicowej mogą znajdować się różne typy wartości — na przykład {1;3;4\PRAWDA;FAŁSZ;PRAWDA}. Liczby w stałej tablicowej mogą być liczbami całkowitymi, ułamkami dziesiętnymi, lub liczbami w formacie naukowym. Tekst musi być ujęty w znaki cudzysłowu podwójnego — na przykład „Czwartek”.

Stałe tablicowe nie mogą zawierać odwołań do komórek, kolumn ani wierszy o nierównych długościach, formuł ani specjalnych znaków $ (dolar), nawiasów ani znaków % (procent).

Podczas formatowania stałych tablicowych należy pamiętać o następujących zasadach:

  • Stałe tablicowe należy umieścić w nawiasach klamrowych ( { } ).

  • Wartości w różnych kolumnach należy rozdzielać średnikami (;). Na przykład, aby przedstawić wartości 10, 20, 30 i 40, należy wprowadzić je w postaci {10;20;30;40}. Ta stała tablicowa jest znana jako tablica 1-na-4 i jest odpowiednikiem odwołania 1-wiersz-na-4-kolumny.

  • Wartości w różnych wierszach należy rozdzielać znakami kreski ułamkowej odwróconej (\). Na przykład, aby przedstawić wartości 10, 20, 30 i 40 z jednego wiersza oraz 50, 60, 70 i 80 z wiersza niżej, należy wprowadzić stałą tablicową 2-na-4: {10;20;30;40\50;60;70;80}.

Początek strony

Czy te informacje były pomocne?

Doskonale! Czy chcesz przesłać inne opinie?

Jak możemy to poprawić?

Dziękujemy za opinię!

×