Analiza danych

Ważne : Ten artykuł został przetłumaczony maszynowo, zobacz zastrzeżenie. Angielskojęzyczną wersję tego artykułu można znaleźć tutaj .

  • Jeśli okno dialogowe Analiza danych jest widoczne, kliknij w obszarze Analiza danych narzędzie, którego chcesz użyć, a następnie kliknij przycisk OK.

  • Wprowadź odpowiednie dane i kliknij opcje w oknie dialogowym wybranego narzędzia, a następnie kliknij przycisk OK.

    Aby uzyskać opis narzędzia oraz informacje dotyczące używania okna dialogowego narzędzia, kliknij jego nazwę na poniższej liście.

    Anova

    Narzędzie analityczne Anova umożliwia przeprowadzanie różnego typu analiz wariancji. Wybór odpowiedniego narzędzia zależy od liczby czynników oraz od liczby próbek testowanych populacji.

    Anova: pojedynczy czynnik

    Narzędzie wykonuje prostą analizę wariancji na danych dla co najmniej dwóch próbek. W ramach analizy jest przeprowadzany test hipotezy zakładającej, że każda próbka jest pobierana z tego samego podstawowego rozkładu prawdopodobieństwa w odniesieniu do alternatywnej hipotezy, która stwierdza, że podstawowe rozkłady prawdopodobieństwa nie są takie same w przypadku wszystkich próbek. Jeżeli istnieją tylko dwie próbki, można użyć funkcji arkusza TEST.T. W przypadku więcej niż dwóch próbek nie można użyć funkcji TEST.T — zamiast niej można wywołać model pojedynczego czynnika narzędzia Anova.

    Anova: Okno dialogowe pojedynczy czynnik

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Odwołanie musi zawierać co najmniej dwa przylegające do siebie zakresy danych, rozmieszczone w kolumnach lub wierszach.

    Grupowanie wg      Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są rozmieszczone w wierszach, czy w kolumnach, klikając odpowiednio opcję Wiersze albo Kolumny.

    Etykiety w pierwszym wierszu/Etykiety w pierwszej kolumnie     Jeśli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera etykiety, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszym wierszu. Jeśli etykiety znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszej kolumnie. To pole wyboru będzie wyczyszczone, jeśli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel wygeneruje odpowiednie etykiety danych dla tabeli wyników.

    Alfa      Wprowadź poziom oceny wartości krytycznych statystyki F. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określa rozmiar obszaru wyjściowego i wyświetla komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych lub przekroczenie granic arkusza.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Anova: dwa czynniki z replikacją

    To narzędzie analityczne jest przydatne, gdy dane można sklasyfikować w dwóch różnych wymiarach. Na przykład w eksperymencie pomiaru wysokości roślin można nawozić rośliny nawozami różnych marek (np. A, B, C) i uprawiać je w różnych temperaturach (np. w niskiej i wysokiej). Dla każdej z 6 możliwych par {nawóz, temperatura} przeprowadzamy jednakową liczbę obserwacji wysokości rośliny. Dzięki temu narzędziu Anova można sprawdzać, które z poniższych hipotez są prawdziwe:

    • Wysokości roślin dla nawozów różnych marek są pobierane z tej samej populacji źródłowej. Podczas tej analizy temperatury są ignorowane.

    • Wysokości roślin dla różnych poziomów temperatur są pobierane z tej samej populacji źródłowej. Podczas tej analizy są ignorowane marki nawozów.

      Przy określaniu wpływu różnic między markami nawozów w punkcie 1 i różnic temperatur w punkcie 2 sześć próbek reprezentujących wszystkie pary wartości {nawóz, temperatura} pochodzi z tej samej populacji. Hipoteza alternatywna zakłada, że wpływ określonych par {nawóz, temperatura} jest większy niż różnice związane tylko z nawozem lub tylko z temperaturą.

      Konfigurowanie zakresu wejściowego dla narzędzia Anova

      Anova: Dwa czynniki z replikacją, okno dialogowe

      Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Odwołanie musi zawierać co najmniej dwa przylegające do siebie zakresy danych, rozmieszczone w kolumnach lub wierszach.

      Wiersze w próbce      Wprowadź liczbę wierszy zawartych w każdej próbce. Każda próbka musi zawierać tę samą liczbę wierszy, ponieważ każdy wiersz reprezentuje replikę danych.

      Alfa      Wprowadź poziom oceny wartości krytycznej statystyki F. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

      Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Microsoft Office Excel automatycznie określa rozmiar obszaru wyjściowego i wyświetla komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych lub przekroczenie granic arkusza.

      Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

      Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

      Anova: dwa czynniki bez replikacji

      To narzędzie analityczne jest przydatne, gdy dane są sklasyfikowane w dwóch różnych wymiarach, tak jak podczas analizy dwóch czynników z replikacją. Jednak w przypadku tego narzędzia zakłada się, że każda para jest obserwowana tylko raz (na przykład każda para {nawóz, temperatura} w poprzednim przykładzie).

      Anova: Dwa czynniki bez replikacji, okno dialogowe

      Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Odwołanie musi zawierać co najmniej dwa przylegające do siebie zakresy danych, rozmieszczone w kolumnach lub wierszach.

      Etykiety      Jeżeli zakres wejściowy nie zawiera etykiet, to pole wyboru jest wyczyszczone. Odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników zostaną utworzone przez program Microsoft Excel.

      Alfa      Wprowadź poziom oceny wartości krytycznej statystyki F. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

      Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określa rozmiar obszaru wyjściowego i wyświetla komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych lub przekroczenie granic arkusza.

      Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

      Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Korelacji

    Funkcje arkusza WSP.KORELACJI i PEARSON obliczają współczynnik korelacji między dwiema zmiennymi pomiarowymi podczas obserwacji pomiarów każdej zmiennej dla każdego z N obiektów (każda brakująca obserwacja dowolnego obiektu powoduje zignorowanie tego obiektu podczas analizy). Narzędzie do analizy korelacji jest szczególnie użyteczne, gdy istnieją więcej niż dwie zmienne pomiarowe dla każdego z N obiektów. Tworzona jest tabela wyników, matryca korelacji, w której znajduje się wartość WSP.KORELACJI (lub PEARSON) zastosowana do każdej możliwej pary zmiennych pomiarowych.

    Współczynnik korelacji, podobnie jak kowariancja, jest miarą stopnia, w jakim dwie zmienne pomiarowe mogą różnić się od siebie. W przeciwieństwie do kowariancji współczynnik korelacji jest tak skalowany, aby jego wartość była niezależna od jednostek, w których są wyrażone dwie zmienne pomiarowe (jeżeli na przykład dwie zmienne pomiarowe to waga i wysokość, wartość współczynnika korelacji nie zmieni się, jeżeli waga w funtach zostanie przeliczona na kilogramy). Wszystkie współczynniki korelacji muszą mieć wartość od -1 do +1 włącznie.

    Narzędzie analityczne korelacji pozwala sprawdzić każdą parę zmiennych pomiarowych i stwierdzić, czy dwie zmienne pomiarowe mają tendencję do jednoczesnego zmieniania się — czy duże wartości jednej zmiennej raczej odpowiadają dużym wartościom drugiej zmiennej (korelacja dodatnia), czy małe wartości jednej zmiennej raczej odpowiadają dużym wartościom drugiej zmiennej (korelacja ujemna), czy też wartości obu zmiennych są od siebie niezależne (korelacja bliska zeru).

    Okno dialogowe korelacji

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Odwołanie musi zawierać co najmniej dwa przylegające do siebie zakresy danych, rozmieszczone w kolumnach lub wierszach.

    Grupowanie wg      Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są rozmieszczone w wierszach, czy w kolumnach, klikając odpowiednio opcję Wiersze albo Kolumny.

    Etykiety w pierwszym wierszu/Etykiety w pierwszej kolumnie     Jeśli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera etykiety, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszym wierszu. Jeśli etykiety znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszej kolumnie. To pole wyboru będzie wyczyszczone, jeśli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel wygeneruje odpowiednie etykiety danych dla tabeli wyników.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel wypełnia tylko połowę tabeli, ponieważ korelacja pomiędzy dwoma zakresami danych jest niezależna od kolejności, w jakiej zakresy są przetwarzane. Komórki w tabeli wyjściowej o zgodnych współrzędnych wiersza i kolumny zawierają wartość 1, ponieważ każdy zbiór danych jest całkowicie skorelowany z samym sobą.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Kowariancja

    Narzędzi Korelacja i Kowariancja można używać w tym samym kontekście, gdy obserwuje się N różnych zmiennych pomiarowych w grupie osób. Dzięki narzędziom Korelacja i Kowariancja można utworzyć tabelę wyników — macierz, w której znajdzie się odpowiednio współczynnik korelacji lub kowariancja między każdą parą zmiennych pomiarowych. Różnica polega na tym, że współczynniki korelacji są tak wyskalowane, że muszą należeć do przedziału od -1 do +1 włącznie, a odpowiednie kowariancje nie są skalowane. Współczynnik korelacji, podobnie jak kowariancja, jest miarą stopnia, w jakim dwie zmienne pomiarowe mogą różnić się od siebie.

    Narzędzie Kowariancja oblicza wartość funkcji arkusza KOWARIANCJA dla każdej pary zmiennych pomiarowych. Bezpośrednie użycie funkcji KOWARIANCJA, a nie narzędzia Kowariancja, jest wskazane wówczas, gdy istnieją tylko dwie zmienne pomiarowe, czyli N=2. Wpis na przekątnej tabeli wyników narzędzia Kowariancja na pozycji wiersz i, kolumna i jest kowariancją i-tej zmiennej pomiarowej ze sobą. Jest to tylko wariancja populacji dla tej zmiennej obliczona przy użyciu funkcji arkusza WARIANCJA.POPUL.

    Narzędzie kowariancji pozwala sprawdzić każdą parę zmiennych pomiarowych i stwierdzić, czy dwie zmienne pomiarowe mają tendencję do jednoczesnego zmieniania się  — czy duże wartości jednej zmiennej raczej odpowiadają dużym wartościom drugiej zmiennej (kowariancja dodatnia), czy małe wartości jednej zmiennej raczej odpowiadają dużym wartościom drugiej zmiennej (kowariancja ujemna), czy też wartości obu zmiennych są od siebie niezależne (kowariancja bliska zeru).

    Kowariancja, okno dialogowe

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Odwołanie musi zawierać co najmniej dwa przylegające do siebie zakresy danych, rozmieszczone w kolumnach lub wierszach.

    Grupowanie wg      Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są rozmieszczone w wierszach, czy w kolumnach, klikając odpowiednio opcję Wiersze albo Kolumny.

    Etykiety w pierwszym wierszu/Etykiety w pierwszej kolumnie     Jeśli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera etykiety, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszym wierszu. Jeśli etykiety znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszej kolumnie. To pole wyboru będzie wyczyszczone, jeśli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel wygeneruje odpowiednie etykiety danych dla tabeli wyników.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel wypełnia tylko połowę tabeli, ponieważ kowariancja pomiędzy dwoma zakresami danych jest niezależna od kolejności przetwarzania tych zakresów. Komórki na przekątnej tabeli zawierają wariancję poszczególnych zakresów.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Statystyki opisowe

    Narzędzie analityczne Statystyki opisowe tworzy raport oparty na standardowych parametrach statystycznych dla danych z zakresu wejściowego, dostarczając informacji o głównej tendencji i zmienności danych.

    Statystyki opisowe, okno dialogowe

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Odwołanie musi zawierać co najmniej dwa przylegające do siebie zakresy danych, rozmieszczone w kolumnach lub wierszach.

    Grupowanie wg      Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są rozmieszczone w wierszach, czy w kolumnach, klikając odpowiednio opcję Wiersze albo Kolumny.

    Etykiety w pierwszym wierszu/Etykiety w pierwszej kolumnie     Jeśli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera etykiety, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszym wierszu. Jeśli etykiety znajdują się w pierwszej kolumnie zakresu, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszej kolumnie. To pole wyboru będzie wyczyszczone, jeśli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel wygeneruje odpowiednie etykiety danych dla tabeli wyników.

    Poziom ufności dla średniej      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz dołączyć do tabeli wyników wiersz zawierający poziom ufności dla średniej. W polu wprowadź poziom ufności, którego chcesz użyć. Wartość 95% powoduje na przykład obliczenie poziomu ufności dla średniej z istotnością 5%.

    K-ta największa      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dodać wiersz zawierający k-tą największą wartość dla każdego zakresu danych. W polu wprowadź liczbę używaną jako wartość k. Jeżeli wprowadzisz liczbę 1, wiersz będzie zawierał największą wartość w zestawie danych.

    K-ta najmniejsza      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dodać wiersz zawierający k-tą najmniejszą wartość każdego zakresu danych. W polu obok wprowadź liczbę używaną jako wartość k. Jeżeli wprowadzisz liczbę 1, wiersz będzie zawierał najmniejszą wartość w zestawie danych.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie dla lewej górnej komórki tabeli wyników. To narzędzie zawiera po dwie kolumny informacji dla każdego zestawu danych. Lewa kolumna zawiera etykiety, a prawa — odpowiadające im wartości. Dwukolumnowe tabele statystyczne są tworzone w programie Excel dla każdej kolumny lub każdego wiersza wejściowego zakresu danych, zależnie wybranej opcji Grupowanie wg.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Statystyka podsumowań      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli chcesz, aby program Excel utworzył w tabeli wyników po jednym polu dla każdej z następujących wielkości statystycznych: średniej, błędu standardowego (średniej), mediany, mody, odchylenia standardowego, wariancji, kurtozy, skośności, zakresu, minimum, maksimum, sumy, licznika, największego (#), najmniejszego (#) oraz poziomu ufności.

    Wygładzanie wykładnicze

    Narzędzie analityczne Wygładzanie wykładnicze służy do przewidywania wartości na podstawie prognozy dla poprzedniego okresu, skorygowanej o błąd, jaki w niej wystąpił. Narzędzie korzysta ze stałej wygładzania a, której wielkość określa stopień reakcji prognoz na błędy istniejące w poprzedniej prognozie.

    Uwaga : Rozsądne wartości stałej wygładzania wynoszą od 0,2 do 0,3. Te wartości wskazują, że bieżąca prognoza powinna być korygowana o 20 do 30 procent w przypadku błędu w prognozie poprzedniej. Większe stałe owocują szybszą odpowiedzią, ale mogą skutkować błędami w prognozie. Mniejsze stałe mogą skutkować większą zwłoką w prognozowaniu wartości.

    Wygładzanie wykładnicze, okno dialogowe

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Zakres musi zawierać kolumnę lub wiersz z co najmniej czterema komórkami danych.

    Współczynnik tłumienia      Wprowadź współczynnik tłumienia, którego chcesz użyć jako wykładniczej stałej wygładzania. Współczynnik tłumienia jest czynnikiem korekcyjnym, który minimalizuje niestabilności danych zebranych w całej populacji. Domyślnie współczynnik tłumienia jest równy 0,3.

    Uwaga : Rozsądne wartości stałej wygładzania wynoszą od 0,2 do 0,3. Te wartości wskazują, że bieżąca prognoza powinna być korygowana o 20 do 30 procent w przypadku błędu w prognozie poprzedniej. Większe stałe owocują szybszą odpowiedzią, ale mogą skutkować błędami w prognozie. Mniejsze stałe mogą skutkować większą zwłoką w prognozowaniu wartości.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz i pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera etykiety. Wyczyść to pole wyboru, jeżeli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Jeżeli zaznaczysz pole wyboru Błędy standardowe, w programie Excel zostanie wygenerowana dwukolumnowa tabela wyników z wartościami błędu standardowego w prawej kolumnie. Jeżeli nie ma wystarczających danych do sformułowania prognozy lub obliczenia błędu standardowego, program Excel zwróci wartość błędu #N/D.

    Uwaga : Zakres wyjściowy musi znajdować się w tym samym arkuszu co dane z zakresu wejściowego. Z tego powodu opcje Nowy arkusz oraz Nowy skoroszyt są niedostępne.

    Wykres wyjściowy      Zaznacz to pole wyboru, aby wygenerować osadzony wykres wartości rzeczywistych i prognozowanych zawartych w tabeli wyników.

    Błędy standardowe      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dołączyć kolumnę zawierającą wartości błędów standardowych. Wyczyść pole, aby uzyskać jednokolumnową tabelę wyników bez wartości błędów standardowych.

    F-Test f: dwie próbki dla wariancji

    Narzędzie analityczne Test F: dwie próbki dla wariancji wykonuje test F na dwóch próbkach, porównując wariancje dla dwóch populacji.

    Narzędzia Test F można na przykład użyć w odniesieniu do próbek czasu w pojedynku pływackim dla każdej z dwóch drużyn. Dzięki temu narzędziu można uzyskać wynik testu hipotezy zerowej, która zakłada, że dwie próbki pochodzą z rozkładów o równych wariancjach przeciwko hipotezie alternatywnej, która zakłada, że wariancje nie są równe w rozkładach podstawowych.

    Narzędzie oblicza wartość f statystyki F (lub współczynnika F). Wartość f zbliżona do 1 stanowi dowód na to, że wariancje rozkładu podstawowego są równe. Jeżeli w tabeli wyników f < 1, „P(F <= f) jednostronna” daje prawdopodobieństwo obserwowania wartości statystyki F mniejszej niż f, gdy wariancje rozkładu są równe i „Wartość krytyczna jednostronna F” jest wartością krytyczną mniejszą od 1 dla wybranego poziomu istotności Alfa. Jeżeli f > 1, „P(F <= f) jednostronna” daje prawdopodobieństwo obserwowania wartości statystyki F większej od f, gdy wariancje rozkładu są równe i „Wartość krytyczna jednostronna F” daje wartość krytyczną większą od 1 dla wartości Alfa.

    F Test f: dwie próbki dla wariancji, okno dialogowe

    Zakres zmiennej 1      Wprowadź odwołanie do pierwszej kolumny lub pierwszego wiersza zawierającego dane, które chcesz analizować.

    Zakres zmiennej 2      Wprowadź odwołanie do drugiej kolumny lub drugiego wiersza zawierającego dane, które chcesz analizować.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera etykiety. Wyczyść to pole wyboru, jeżeli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Alfa      Wprowadź poziom ufności dla testu. Wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Analiza Fouriera

    Narzędzie analiza Fouriera służy do rozwiązywania problemów w układach liniowych oraz analizy danych okresowych i używa do transformacji danych metody szybkiej transformaty Fouriera (FFT, Fast Fourier Transform). Narzędzie to obsługuje również transformacje odwrotne, w których odwrotność danych przetransformowanych zwraca dane oryginalne.

    Wejściowe i wyjściowe zakresy analizy Fouriera

    Okno dialogowe Analiza Fouriera

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie do zakresu komórek zawierających dane w postaci liczb rzeczywistych lub zespolonych, które chcesz poddać transformacji. Liczby zespolone muszą mieć format x+yi albo x+yj. Liczba wartości zakresu wejściowego musi być parzystą potęgą liczby 2. Jeżeli x jest liczbą ujemną, poprzedź ją apostrofem ( ' ). Maksymalna liczba wartości wynosi 4096.

    Etykiety w pierwszym wierszu      Zaznacz to pole wyboru, jeśli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera etykiety. Usuń zaznaczenie pola, jeśli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Odwrotna      Jeśli to pole wyboru zostanie zaznaczone, program Excel potraktuje dane w zakresie wejściowym jako poddane transformacji i wykona transformację odwrotną, co przywróci oryginalne wartości wejściowe. Jeśli to pole wyboru zostanie wyczyszczone, dane w zakresie wejściowym zostaną przetransformowane w tabeli wyników.

    Histogram

    Narzędzie analityczne Histogram służy do obliczania indywidualnych i skumulowanych częstotliwości dla danych znajdujących się w zakresach komórek oraz dla przedziałów danych. Narzędzie generuje dane dotyczące liczby wystąpień danej wartości w zbiorze danych.

    Można na przykład wyznaczyć rozkład uzyskanych ocen w grupie liczącej 20 studentów. Tabela histogramu zawiera granice przedziałów oraz liczbę ocen między najniższą a bieżącą granicą. Najczęściej występująca ocena jest nazywana wartością modalną danych.

    Okno dialogowe Histogram

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie do zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować.

    Przedziały histogramu (opcjonalnie)      Wprowadź odwołania do zakresu komórek zawierającego opcjonalny zbiór wartości granicznych definiujących przedziały histogramu. Wartości należy podawać w kolejności rosnącej. W programie Microsoft Office Excel są zliczane punkty danych pomiędzy kolejnymi wartościami granicznymi. Wartość z zakresu danych jest zaliczana do przedziału, jeżeli jest równa lub mniejsza od bieżącej wartości granicznej i większa od poprzedniej wartości granicznej. Wszystkie wartości poniżej pierwszej wartości granicznej są zaliczane do jednego przedziału, podobnie jak wszystkie wartości powyżej ostatniej wartości granicznej.

    Jeżeli przedziały nie będą określone osobno, zakres wartości pomiędzy minimum a maksimum zbioru danych zostanie podzielony na przedziały o równej szerokości.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera etykiety. Wyczyść to pole wyboru, jeżeli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Pareto (posortowany histogram)      Zaznacz to pole wyboru, aby dane w tabeli wyników były uporządkowane według malejącej częstotliwości występowania. Jeśli to pole wyboru zostanie wyczyszczone, program Excel wyświetli dane uporządkowane rosnąco i pominie trzy skrajne prawe kolumny zawierające posortowane dane.

    Łączny udział procentowy      Zaznacz to pole wyboru, aby utworzyć w tabeli wyników kolumnę zawierającą łączne udziały procentowe i przedstawić na wykresie histogramu odpowiadającą im linię. Wyczyść to pole, aby pominąć łączne udziały procentowe.

    Wykres wyjściowy      Zaznacz to pole wyboru, aby razem z tabelą wyników utworzyć osadzony wykres histogramu.

    Średnia ruchoma

    Narzędzie analityczne Średnia ruchoma przewiduje wartości w okresie prognozy na podstawie średniej wartości zmiennej dla określonej liczby poprzednich okresów. Średnia ruchoma dostarcza informacje o trendach, które nie byłyby widoczne przy obliczeniu średniej prostej dla wszystkich danych historycznych. Narzędzie to jest przydatne w przewidywaniu wielkości sprzedaży, poziomu zapasów magazynowych lub innych trendów. Każda wartość prognozy wynika z następującej formuły:

    Formuła do obliczania średnich ruchomych

    gdzie:

    • N jest liczbą poprzednich okresów uwzględnionych w obliczaniu średniej ruchomej

    • Aj jest wartością rzeczywistą w chwili j

    • FJ jest wartością prognozowaną w chwili j

      Przenoszenie okno dialogowe Średnia

      Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie do zakresu komórek zawierających dane, które chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna zawierająca co najmniej cztery komórki danych.

      Etykiety w pierwszym wierszu      Zaznacz to pole wyboru, jeśli pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera etykiety. Usuń zaznaczenie tego pola, jeśli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

      Interwał      Wprowadź liczbę wartości, które chcesz uwzględnić w średniej ruchomej. Domyślna wartość interwału wynosi 3.

      Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Jeżeli zaznaczysz pole wyboru Błędy standardowe, w programie Excel zostanie wygenerowana dwukolumnowa tabela wyników z wartościami błędu standardowego w prawej kolumnie. Jeżeli nie ma wystarczających danych do sformułowania prognozy lub obliczenia błędu standardowego, program Excel zwróci wartość błędu #N/D.

      Zakres wyjściowy musi znajdować się w tym samym arkuszu co dane z zakresu wejściowego. Z tego powodu opcje Nowy arkusz oraz Nowy skoroszyt są niedostępne.

      Wykres wyjściowy      Zaznacz to pole wyboru, aby razem z tabelą wyników utworzyć osadzony wykres histogramu.

      Błędy standardowe      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli do tabeli wyników chcesz dołączyć kolumnę zawierającą wartości błędów standardowych. Wyczyść pole, aby uzyskać jednokolumnową tabelę wyników bez wartości błędów standardowych.

    Generowanie liczb losowych

    Narzędzie analityczne Generowanie liczb losowych wypełnia zakres niezależnymi liczbami losowymi uzyskanymi z jednego z kilku dostępnych rozkładów. Umożliwia ono opisywanie elementów populacji przy użyciu rozkładu prawdopodobieństwa. Można na przykład użyć rozkładu normalnego, aby opisać populację wzrostu poszczególnych osób lub rozkładu Bernoulli'ego dla dwóch możliwych wyników, aby opisać populację wyników rzutu monetą.

    Okno dialogowe Generowanie liczb losowych

    Liczba zmiennych      Wprowadź liczbę kolumn wartości w tabeli wyników. Jeżeli liczby nie zostaną wprowadzone, program Microsoft Office Excel wypełni wszystkie kolumny określonego zakresu wyjściowego.

    Liczba wartości      Wprowadź odpowiednią liczbę punktów danych. Każdy punkt danych pojawi się w wierszu tabeli wyników. Jeżeli liczby nie zostaną wprowadzone, program Excel wypełni wszystkie wiersze określonego zakresu wyjściowego.

    Dystrybucja      Kliknij nazwę rozkładu, którego chcesz użyć do utworzenia wartości losowych.

    Jednostajny      Jest określony przez granicę górną i dolną. Zmienne są losowane z równym prawdopodobieństwem spośród wszystkich wartości zakresu. Najczęściej jest używany rozkład jednostajny z zakresem 0...1.

    Normalny      Jest określony przez średnią i odchylenie standardowe. Najczęściej jest używany rozkład normalny ze średnią 0 i odchyleniem standardowym równym 1.

    Bernoulliego      Jest określony przez prawdopodobieństwo sukcesu (wartość p) w danej próbie. Zmienne losowe Bernoulliego przyjmują wartości 0 lub 1. Można na przykład wylosować zmienną losową dla rozkładu jednostajnego z zakresu 0...1. Jeżeli wartość jest mniejsza lub równa prawdopodobieństwu sukcesu, zmiennej losowej Bernoulliego przypisuje się wartość 1; w przeciwnym razie otrzymuje ona wartość 0.

    Dwumianowy      Jest określony przez prawdopodobieństwo sukcesu (wartość p) dla danej liczby prób. Można na przykład wygenerować zmienne losowe Bernoulliego zależne od liczby prób, których suma jest dwumianową zmienną losową.

    Poissona      Jest określony przez wartość lambda, równą 1/średnia. Rozkład Poissona jest często stosowany do wyznaczania liczby zdarzeń w jednostce czasu — na przykład średniej liczby samochodów mijających rogatki.

    Wg wzorca      Jest określony przez granicę górną i dolną, krok, współczynnik repetycji wartości i współczynnik repetycji sekwencji.

    Dyskretny      Jest określony przez wartość i związany z nią zakres prawdopodobieństwa. Zakres musi zawierać dwie kolumny: lewa kolumna zawiera wartości, a prawa — skojarzone z nimi prawdopodobieństwa. Suma prawdopodobieństw musi być równa 1.

    Parametry      Wprowadź wartości określające wybrany rozkład.

    Rozrzut      Wprowadź opcjonalną wartość dla generatora liczb losowych. Tę wartość można zastosować ponownie, aby uzyskać te same liczby losowe.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Ranga i percentyl

    Narzędzie analityczne Ranga i percentyl tworzy tabelę zawierającą rangę porządkową i procentową każdej wartości ze zbioru danych. Można w ten sposób analizować względną wagę wartości w zbiorze danych. To narzędzie korzysta z funkcji arkusza POZYCJA i PROCENT.POZYCJA. Funkcja POZYCJA nie obsługuje wartości związanych. Jeżeli chcesz, aby wartości związane były obsługiwane, użyj funkcji arkusza POZYCJA wraz ze współczynnikiem korekcji zasugerowanym w pliku Pomocy funkcji POZYCJA.

    Ranga i percentyl, okno dialogowe

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie dla zakresu komórek arkusza zawierających dane, które chcesz analizować.

    Grupowanie wg      Wskaż, czy dane w zakresie wejściowym są rozmieszczone w wierszach, czy w kolumnach, klikając odpowiednio opcję Wiersze albo Kolumny.

    Etykiety w pierwszym wierszu/Etykiety w pierwszej kolumnie     Jeśli klikniesz pozycję Kolumny i pierwszy wiersz zakresu wejściowego zawiera etykiety, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszym wierszu. Jeżeli klikniesz pozycję Wiersze, a pierwsza kolumna zakresu wejściowego zawiera tytuły, zaznacz pole wyboru Etykiety w pierwszej kolumnie. Usuń zaznaczenie pola, jeśli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety wierszy i kolumn w tabeli wyników.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Tabela wyników zostanie utworzona w programie Excel dla każdego zestawu danych z zakresu wejściowego. Każda tabela wyników zawiera cztery kolumny: numer punktu, wartość punktu, pozycję punktu i pozycję procentową punktu. Dane w tabeli są posortowane rosnąco.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Regresji

    Narzędzie Analiza regresji wykonuje analizę regresji liniowej, dopasowując linię do zbioru wyników eksperymentalnych za pomocą metody „najmniejszych kwadratów”. Umożliwia ono analizowanie wpływu, jaki na pojedynczą zmienną zależną wywierają zmienne niezależne. Można na przykład przeanalizować wpływ czynników, takich jak wiek, wzrost i waga, na wyniki lekkoatlety. Opierając się na zbiorze danych dotyczących osiąganych wyników, każdemu z trzech czynników można przypisać udział w wyniku osiągniętym przez sportowca, a następnie na tej podstawie przewidywać rezultaty innego atlety.

    Narzędzie Regresja korzysta z funkcji arkusza REGLINP.

    Okno dialogowe regresji

    Zakres wejściowy Y      Wprowadź odwołanie do zakresu wejściowego danych zależnych. Zakres musi składać się z pojedynczej kolumny danych.

    Zakres wejściowy X      Wprowadź odwołanie do zakresu wejściowego danych niezależnych. Program Microsoft Excel porządkuje zmienne niezależne z tego zakresu rosnąco od lewej do prawej. Maksymalna liczba zmiennych niezależnych wynosi 16.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresów wejściowych zawiera etykiety. Wyczyść pole, jeżeli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyjściowej.

    Poziom ufności      Zaznacz to pole, aby uwzględnić dodatkowy poziom w podsumowującej tabeli wyników. W polu wprowadź wartość poziomu ufności, który będzie stosowany oprócz domyślnego poziomu 95 procent.

    Stała wynosi zero      Zaznacz to pole wyboru, aby wymusić przejście linii regresji przez początek układu współrzędnych.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Podsumowująca tabela wyników powinna zawierać przynajmniej siedem kolumn, w których znajdzie się tabela funkcji Anova, współczynniki, błąd standardowy oszacowania y, wartości r-kwadrat, liczba danych i błędy standardowe współczynników.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Składniki resztkowe      Zaznacz to pole, aby uwzględnić składniki resztkowe w tabeli wyników dla składników resztkowych.

    Standaryzowane składniki resztkowe      Zaznacz to pole, aby uwzględnić standaryzowane składniki resztkowe w tabeli wyników dla składników resztkowych.

    Rozkład reszt      Zaznacz to pole wyboru, aby wygenerować wykres każdej zmiennej niezależnej w funkcji składnika resztkowego.

    Rozkład linii dopasowanej      Zaznacz to pole wyboru, aby wygenerować wykres porównujący wartości przewidziane z wartościami zaobserwowanymi.

    Rozkład prawdopodobieństwa normalnego      Zaznacz to pole wyboru, aby wygenerować wykres prawdopodobieństwa dla rozkładu normalnego.

    Próbki

    Narzędzie analityczne Próbkowanie tworzy próbkę z populacji, traktując populację jako zakres wejściowy. Jeśli populacja jest zbyt liczna, aby poddać ją przetwarzaniu lub przedstawić na wykresie, można posłużyć się próbką reprezentatywną. Można również utworzyć próbkę zawierającą tylko wartości z określonej części cyklu, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że dane wejściowe mają charakter okresowy. Jeśli na przykład zakres wejściowy zawiera wielkości sprzedaży kwartalnej, to próbkowanie z okresem równym cztery powoduje umieszczenie w zakresie wyjściowym wartości dla tego samego kwartału.

    Okno dialogowe pobierania

    Zakres wejściowy      Wprowadź odwołanie do zakresu danych zawierającego populację wartości, którą chcesz próbkować. Próbki zostaną pobrane najpierw z pierwszej kolumny, potem z drugiej kolumny itd.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz albo pierwsza kolumna zakresów wejściowych zawiera etykiety. Wyczyść pole, jeżeli zakres wejściowy nie zawiera etykiet. Program Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyjściowej.

    Metoda próbkowania      Kliknij opcję Okresowa lub Losowa, aby wskazać odpowiedni interwał próbkowania.

    Okres      Wprowadź wartość interwału próbkowania. Do kolumny wyników jest kopiowana wartość z zakresu wejściowego o pozycji okres i każda następna wartość oddalona o okres. Próbkowanie jest przerywane po osiągnięciu końca zakresu wejściowego.

    Liczba próbek      Wprowadź liczbę wartości losowych, które mają zostać umieszczone w kolumnie wyników. Każda wartość jest wybierana przez losowe wskazanie pozycji w zakresie wejściowym. Każda liczba może być wybrana więcej niż jeden raz.

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Dane zostaną zapisane w pojedynczej kolumnie poniżej danej komórki. Jeżeli wybrano opcję Okresowa, liczba wartości w tabeli wyników będzie równa liczbie wartości w zakresie wejściowym podzielonej przez okres próbkowania. Jeżeli wybrano opcję Losowa, liczba wartości w tabeli wyników będzie równa liczbie próbek.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    t Test

    Narzędzia analityczne Test t wykonujące dwie próby sprawdzają równość średnich populacji dla każdej próbki. W trzech narzędziach przyjęto różne założenia: wariancje populacji są równe, wariancje populacji nie są równe i dwie próbki stanowią obserwacje tych samych obiektów przed eksperymentem i po nim.

    W przypadku wszystkich trzech poniższych narzędzi wartość statystyki t, czyli wartość t, jest obliczana i wyświetlana jako „t Stat” w tabelach wyników. W zależności od danych, ta wartość (t) może być ujemna lub nieujemna. Przy założeniu, że średnie z rozkładu podstawowego są równe, jeżeli t < 0, to wartość „P(T <= t) jednostronna” daje prawdopodobieństwo, że obserwowana wartość statystyki t będzie bardziej ujemna od t. Jeżeli t >=0, to wartość „P(T <= t) jednostronna” daje prawdopodobieństwo, że obserwowana wartość statystyki t będzie bardziej dodatnia od t. „Wartość krytyczna jednostronna t” stanowi wartość odcięcia, a prawdopodobieństwo zaobserwowania wartości statystyki t większej lub równej „Wartości krytycznej jednostronnej t” wynosi Alfa.

    Wartość „P(T <= t) dwustronna” daje prawdopodobieństwo, że obserwowana wartość statystyki t będzie większa w wartości bezwzględnej od t. „Wartość krytyczna dwustronna P” daje wartość odcięcia, przy której prawdopodobieństwo uzyskania wartości obserwowanej statystyki t większej w wartości bezwzględnej od „Wartości krytycznej dwustronnej P” wynosi Alfa.

    Test t: sparowany, dwie próby dla średnich

    Test sparowany można stosować, jeżeli istnieje naturalne sparowanie obserwacji w próbach, na przykład w przypadku dwukrotnego badania próbki z grupy — przed eksperymentem i po nim. To narzędzie analityczne i zawarta w nim formuła przeprowadza sparowany test t Studenta dla dwóch próbek, pozwalający stwierdzić, czy obserwacje dokonane przed eksperymentem i po nim mogą pochodzić z rozkładów z równą średnią z populacji. W tej formie testu t nie zakłada się, że wariancje obu populacji są równe.

    Uwaga : To narzędzie wyznacza między innymi wariancję sumaryczną, będącą zakumulowaną miarą rozkładu danych wokół średniej, obliczoną na podstawie następującej formuły:

    Formuła do obliczania wariancji sumarycznej

    t Test: sparowany, dwie próby dla średnich, okno dialogowe

    Zakres zmiennej 1      Wprowadź odwołanie do komórki pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych. Zakres musi zawierać tę samą liczbę punktów danych co drugi zakres.

    Zakres zmiennej 2      Wprowadź odwołanie do komórki drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych. Zakres musi zawierać tę samą liczbę punktów danych co pierwszy zakres.

    Różnica średnich wg hipotezy      Wprowadź liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi próbek. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu próbek są równe.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz lub pierwsza kolumna zakresów wejściowych zawiera etykiety. Wyczyść to pole, jeśli zakresy wejściowe nie zawierają etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Alfa      Wprowadź poziom ufności dla testu. Wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Test t: dwie próby, przy założeniu równych wariancji

    To narzędzie analityczne przeprowadza test t Studenta dla dwóch prób. W tej odmianie testu t zakłada się, że oba zbiory danych pochodzą z rozkładów z takimi samymi wariancjami. Test jest nazywany testem t-homoscedastycznym. Test t umożliwia określenie, czy dwie próbki mogą pochodzić z rozkładów o równych średnich z populacji.

    t Test: t: dwie próby przy założeniu równych wariancji, okno dialogowe

    Zakres zmiennej 1      Wprowadź odwołanie do komórki pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych.

    Zakres zmiennej 2      Wprowadź odwołanie do komórki drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych.

    Różnica średnich wg hipotezy      Wprowadź liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi próbek. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu próbek są równe.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz lub pierwsza kolumna zakresów wejściowych zawiera etykiety. Wyczyść to pole, jeśli zakresy wejściowe nie zawierają etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Alfa      Wprowadź poziom ufności dla testu. Wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Test t: dwie próby, przy założeniu nierównych wariancji

    To narzędzie analityczne przeprowadza test t Studenta dla dwóch prób. W tej odmianie testu t zakłada się, że oba zbiory danych pochodzą z rozkładów o nierównych wariancjach. Ten test jest nazywany testem t-heteroscedastycznym. Tak jak w powyższym przypadku równych wariancji, test t umożliwia określenie, czy dwie próbki mogą pochodzić z rozkładów o równych średnich z populacji. Jeżeli istnieje jedna grupa obiektów i dwie próbki odpowiadają pomiarom dla każdego obiektu przed eksperymentem i po nim, należy użyć testu sparowanego, który został opisany w przykładzie poniżej.

    Wartość statystyczna t jest wyznaczana na podstawie następującej formuły:

    Formuła do obliczania wartości t

    Poniższa formuła służy do obliczania stopni swobody df. Ponieważ wynik obliczeń nie jest zazwyczaj liczbą całkowitą, wartość df jest zaokrąglana do najbliższej liczby całkowitej w celu uzyskania wartości krytycznej z tabeli t. Funkcja arkusza programu Excel TEST.T korzysta z obliczonej wartości df bez zaokrąglania, ponieważ można obliczyć wartość dla funkcji TEST.T ze stopniem swobody, który nie jest liczbą całkowitą. Ze względu na różne sposoby określania stopni swobody wyniki działania funkcji TEST.T i narzędzia Test t będą różne w przypadku nierównych wariancji.

    Formuła do przybliżenia stopni swobody

    t Test: t: dwie próby przy założeniu nierównych wariancji, okno dialogowe

    Zakres zmiennej 1      Wprowadź odwołanie do komórki pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych.

    Zakres zmiennej 2      Wprowadź odwołanie do komórki drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych.

    Różnica średnich wg hipotezy      Wprowadź liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi próbek. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu próbek są równe.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz lub pierwsza kolumna zakresów wejściowych zawiera etykiety. Wyczyść to pole, jeśli zakresy wejściowe nie zawierają etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Alfa      Wprowadź poziom ufności dla testu. Wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    z Test

    Narzędzie analityczne Test z: dwie próby dla średnich przeprowadza test z na dwóch próbach dla średnich o znanych wariancjach. To narzędzie służy do sprawdzania hipotezy zerowej, która zakłada, że między dwiema średnimi z populacji nie ma żadnej różnicy wobec jednostronnych lub dwustronnych hipotez alternatywnych. Jeżeli wariancje nie są znane, należy użyć funkcji arkusza TEST.Z.

    Podczas korzystania z narzędzia Test z należy odpowiednio interpretować wyniki. Wartość „P(Z <= z) jednostronna” jest naprawdę wartością P(Z >= MODUŁ.LICZBY(z)), czyli prawdopodobieństwem, że wartość z jest dalsza od 0 w tym samym kierunku co obserwowana wartość z, gdy średnie z populacji nie różnią się od siebie. Wartość „P(Z <= z) dwustronna” jest naprawdę wartością P(Z >= MODUŁ.LICZBY(z) lub Z <= -MODUŁ.LICZBY(z)), czyli prawdopodobieństwem, że wartość z jest dalsza od 0 w innym kierunku niż obserwowana wartość z, gdy średnie z populacji nie różnią się od siebie. Wynik dwustronny jest tylko wynikiem jednostronnym pomnożonym przez 2. Narzędzia Test z można także używać w przypadku hipotezy zerowej, która zakłada, że istnieje określona wartość niezerowa dla różnicy między dwiema średnimi z populacji. Można na przykład użyć tego testu w celu zbadania różnic w działaniu dwóch modeli samochodów.

    z Test: dwiema próbkami dla średniej, okno dialogowe

    Zakres zmiennej 1      Wprowadź odwołanie do komórki pierwszego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych.

    Zakres zmiennej 2      Wprowadź odwołanie do komórki drugiego zakresu danych, który chcesz analizować. Zakresem musi być pojedyncza kolumna lub pojedynczy wiersz danych.

    Różnica średnich wg hipotezy      Wprowadź liczbę, która ma być różnicą pomiędzy średnimi próbek. Wartość 0 (zero) odpowiada hipotezie, że średnie obydwu próbek są równe.

    Wariancja zmiennej 1 (znana)      Wprowadź znaną wariancję populacji dla zakresu wejściowego zmiennej 1.

    Wariancja zmiennej 2 (znana)      Wprowadź znaną wariancję populacji dla zakresu wejściowego zmiennej 2.

    Etykiety      Zaznacz to pole wyboru, jeżeli pierwszy wiersz lub pierwsza kolumna zakresów wejściowych zawiera etykiety. Wyczyść to pole, jeśli zakresy wejściowe nie zawierają etykiet. Program Microsoft Office Excel generuje odpowiednie etykiety danych w tabeli wyników.

    Alfa      Wprowadź poziom ufności dla testu. Wartość musi należeć do zakresu 0...1. Poziom alfa oznacza poziom istotności odpowiadający prawdopodobieństwu błędu typu I (odrzucenia prawdziwej hipotezy).

    Zakres wyjściowy      Wprowadź odwołanie do lewej górnej komórki tabeli wyników. Program Excel automatycznie określi rozmiary obszaru wyjściowego i wyświetli komunikat, jeżeli utworzenie tabeli wyników spowoduje zastąpienie istniejących danych.

    Nowy arkusz      Kliknij, aby wstawić nowy arkusz do istniejącego skoroszytu i wkleić do niego wyniki, rozpoczynając od komórki A1. Wpisz nazwę nowego arkusza w polu.

    Nowy skoroszyt      Kliknij, aby utworzyć nowy skoroszyt, w którym wyniki będą dodawane do nowego arkusza.

    Uwagi : 

    • Funkcji analizy danych można jednocześnie używać tylko w jednym arkuszu kalkulacyjnym. Podczas przeprowadzania analizy danych dla pogrupowanych arkuszy wyniki zostaną wyświetlone w pierwszym arkuszu, a w pozostałych arkuszach pojawią się puste, sformatowane tabele. Aby przeprowadzić analizę danych w pozostałych arkuszach, należy powtórzyć obliczenia za pomocą narzędzia analizy dla każdego arkusza.

Uwaga : Zrzeczenie dotyczące tłumaczenia maszynowego: Ten artykuł został przetłumaczony przez system komputerowy bez interwencji człowieka. Firma Microsoft udostępnia te tłumaczenia maszynowe, aby ułatwić użytkownikom, którzy nie znają języka angielskiego, korzystanie z zawartości dotyczącej produktów, usług i technologii firmy Microsoft. Ponieważ ten artykuł został przetłumaczony maszynowo, może zawierać błędy w słownictwie, składniowe lub gramatyczne.

Rozwijaj swoje umiejętności
Poznaj szkolenia
Uzyskuj nowe funkcje w pierwszej kolejności
Dołącz do niejawnych testerów pakietu Office

Czy te informacje były pomocne?

Dziękujemy za opinię!

Dziękujemy za opinię! Wygląda na to, że połączenie Cię z jednym z naszych agentów pomocy technicznej pakietu Office może być pomocne.

×